Wzniesiony około połowy XVI wieku dla Hieronima Mieleckiego Starosty Brzeskiego, Sandomierskiego. W XVIII wieku staje się własnością rodziny Lubienieckich, a w XIX wieku jego właścicielem staje się rodzina Skrzyńskich. W II połowie XIX wieku założenie dworskie wraz z 200 ha pól i lasów nabywa rodzina Paliszewskich, które pozostaje w ich rękach do 1939 roku.

Architektura: Dwór z I połowy XVI wieku, zwrócony frontem na północny wschód. Murowany z cegły, z narożnikami z ciosu wapiennego, tynkowany.

Posadowiony na rzucie kwadratu, dwutrantowy, dwukondygnacyjny, podpiwniczony, posiadał pierwotnie charakter obronny. Piwnice sklepione kolebkowo. W pomieszczeniach parteru sklepienia krzyżowe, kolebkowe z lunetami, żaglaste. Kondygnacje rozdzielone profilowanym gzymsem kominkowym. Okna prostokątne zamknięte półkoliście, z kolumienkami z wapienia.

W narożniku północno-wschodnim drewniane okrągłe schody palowe, na piętrze zabiegowe. Otwór wejściowy zdobi gotycki portal z wapienia, drzwi dwuskrzydłowe, klepkowe w romby, nabijane żelaznymi świekami.
W klatce schodowej okno strzelnickie z XVI wieku.

Wokół dworu zachowały się fragmenty fortyfikacji ziemnych z I połowy XVI wieku. W północno-zachodnim narożniku fortyfikacji znajduje się drewniana kapliczka z II połowy XIX wieku.

Po wybuchu II wojny światowej Niemcy pacyfikują wieś Skrzyszów i zamieszkują w dworze, zarządza nim Niemiec o nazwisku Bożek.

Po wojnie właścicielem dworu są kolejno Piotr Chłędowski, Stanisław Karbowniczek, Elżbieta córka Stanisława i jej syn Zbigniew Karbowniczek, który sprzedaje dwór wraz z założeniem w 1988 roku, a jego właścicielem staje się Tadeusz Lech. Remont dworu, który niszczał od II wojny światowej został zakończony w 1996 roku. Wykonany został zgodnie z zasadami sztuki konserwatorskiej pod skrupulatnym nadzorem wojewódzkiego konserwatora pana Zbigniewa Juchy.

Wokół dworu zaprojektowano i urządzono 0,5 ha ogrodu z kwiatów i krzewów ozdobnych. Uświetniają go trzy drzewa - pomniki przyrody: 350-letni dąb szypułkowy i dwie 200-letnie lipy.